Μία δόση 

χαράς

…

πως όχι…

Είχα τη χαρά (και την τύχη), στις αρχές ακόμα του Απριλίου, να συναντήσω στο σπίτι του και να μιλήσω για δύο σχεδόν ώρες με τον π. Φιλόθεο Φάρο, έναν πολύ γνωστό ιερωμένο και πολυδιαβασμένο συγγραφέα,  έναν πολύ αγαπητό σκεπτόμενο σύγχρονο Έλληνα που καθημερινά επιβεβαιώνει το γνωστό ρητό του Ρήγα Φεραίου ότι « όποιος συλλογάται ελεύθερα, συλλογάται καλά». Τον είχα γνωρίσει από τις αρχές του 1990, όταν, έχοντας πια περάσει το μέγα φράχτη των 35 μου χρόνων, έψαχνα και ψαχνόμουν, σχεδόν απελπισμένα, να βρω από κάπου να πιαστώ – σε μια κοινωνία που άλλαζε ραγδαία προς το χειρότερο και που θαυμάζοντας οτιδήποτε «έλαμπε» (έστω και αν ήταν «τριάκοντα αργύρια» αυτά που λάμπανε, προϊόντα δηλαδή διαφθοράς και σήψης, ικανά μόνο για επενδύσεις ανάλογες της αγοράς του «αγρού του Κεραμέως»), είχε εξορίσει την αγάπη – και ως λέξη ακόμη – και δεν της έδινε άλλο από ξύδι και χολή. Η νεανική παρέα των ανθρώπων που μάζευε γύρω του ο π. Φιλόθεος, πέρα από τα «άλλου είδους παιδιά» με την καθαρή καρδιά και την ανάγκη της προσφοράς στον διπλανό τους, ήτανε άνθρωποι χαμένοι και τρομαγμένοι σαν και μένα, μπλεγμένοι κι αυτοί γερά στο «Δίχτυ» αυτό το τόσο ύπουλο – «που άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά και άλλοι το λεν την πρώτης άνοιξης αγάπη». Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς (όπως είχαμε πιαστεί όλοι εμείς που προστρέξαμε τότε στον π. Φιλόθεο), κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει. «Μονάχος βρες την άκρη της κλωστής – και αν είσαι τυχερός, ξεκίνα πάλι», λέει ο Νίκος Γκάτσος σ’ αυτό το μελοποιημένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο συγκλονιστικό του στιχούργημα – που εδώ μπορείτε να το ακούσετε (σε δεύτερη εκτέλεση) από την Ελένη Βιτάλη.

Βδομάδες τώρα προσπαθώ να γράψω για τον π. Φιλόθεο Φάρο και την συνάντησή μας και κάθε φορά που κάθομαι μπροστά στο πληκτρολόγιο δεν βρίσκω λόγια. Τότε που τον πρωτογνώρισα πηγαινοερχόμουνα συνέχεια στο Αγιον Όρος (ώσπου να αποκτήσω μια σταθερή πια σχέση με την Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας, όπου και «ανήκω» πια, αφού εκεί βρήκα το λιμάνι μου και τον πνευματικό μου – με τον οποίον συμπληρώσαμε στις αρχές του 2010 μιαν 20ετία  απόλυτα ανοιχτής ψυχικής και πνευματικής επικοινωνίας και αληθινής, διαυγέστατης, αμφίπλευρης, και φωτεινής αγάπης). Έτσι δεν έριξα άγκυρα  σαν «μόνιμος» στο πνευματικό καταφύγιο του π. Φιλόθεου Φάρου, διατήρησα όμως μιαν ανάμνηση πολύ ζεστή από εκείνες τις μέρες – που όταν τις θυμάμαι ακόμα με περιβάλλει η αύρα της καλοσύνης και της αγάπης αυτής που ακόμα με περίμενε, σαν να μην πέρασε μια μέρα,  στην πρόσφατη συνάντηση μας στο σπίτι του τις προάλλες.
Μιλήσαμε αρκετά και κρατούσα και σημειώσεις (για κάποιο λόγο δεν ήθελα να «ηχογραφώ» αυτά που μου έλεγε αλλά, αν τα κατάφερνα, να τα καταγράψω αλλοιώς, στην μνήμη, την καρδιά και την ψυχή μου). Όμως ο π. Φιλόθεος Φάρος δεν μιλάει με «αποφθέγματα» ούτε «διδάσκει» κουνώντας το δάχτυλο. Όπως και για τον ίδιο τον Χριστό, έτσι για τον άξιο αυτόν υπηρέτη του, η ουσία είναι η Αγάπη. Όπως γράφει και στον Πρόλογο του τελευταίου βιβλίου του «Η διαχείριση της Αγάπης» (Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, 5η έκδοση) «Για το χριστιανικό Ευαγγέλιο το μυστήριο του Θεού δεν προσεγγίζεται με την λογική και δεν κατανοείται. Βιώνεται. « Πάς ο αγαπών εκ του θεού γεγέννηται και γινώσκει τον θεόν, ο μη αγαπών ουκ έγνω τον θεόν, ότι ο Θεός αγάπη εστίν» (Α’ Ιωάν. 4, 7-8).

Τα βιβλία του π. Φιλόθεου που είναι πολλά ( με πρώτο το «Διάλογος» του 1979 από τις εκδόσεις Ακρίτας και τελευταίο – πριν την «Διαχείριση της αγάπης» – το εξαιρετικό και απολαυστικό «Ταξίδι Αυτονακάλυψης» του 2009 από τις εκδόσεις «Αρμός», το οποίο και  έχει πια ξεπεράσει την 8η έκδοσή του που έχω εγώ), απευθύνονται στον λογικό αλλά «ανοιχτό» σύγχρονο  άνθρωπο και πλησιάζουν τα απλά καθημερινά προβλήματα όπως και τα «μεγάλα θεολογικά»,  με τρόπο τέτοιο ώστε να είναι προσβάσιμα στον κάθε καλοπροαίρετο παγκοσμιοποιημένο συνάνθρωπο  – χωρίς καμία «κατηχητική» διάθεση (με την έννοια της προσπάθειας «στρατολόγησης πιστών»). Αρκεί να σημειώσω πως ο π. Φιλόθεος Φάρος είναι υπέρ του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας και δεν θέλει ο κλήρος και οι ιερωμένοι μας να είναι «δημόσιοι υπάλληλοι». Γι’ αυτό και οι «τυπικώς θρησκευόμενοι» μουτζαχεντίν μας που κυκλοφορούν με τον σταυρό στο ένα χέρι και τον λογαριασμό του Ταμιευτηρίου τους στο άλλο, αυτοί που μας κουνάνε το δάχτυλο και μας απειλούν με τη  «Κόλαση» και τις φλόγες της, δεν θα σας πουν «τα καλύτερα λόγια» για τον π. Φιλόθεο Φάρο. Όποιος από σας διαβάσει αυτό το κείμενο και θελήσει να μάθει για τον δημιουργικό αυτό συνάνθρωπο που γεννήθηκε το 1930, σπούδασε πολιτικές επιστήμες, νομικά και θεολογία και έγινε κληρικός το 1962, δεν έχει παρά να πληκτρολογήσει  «π. Φιλόθεος Φάρος» στο ψαχτήρι του Google και θα βρει (επί λέξει)  «Περίπου 24.700 αποτελέσματα»  σε 0,20 δευτερόλεπτα.

Εγώ δεν χρησιμοποίησα τις σημειώσεις μου τελικά: Περιέχουν (όλες) την λέξη αγάπη – προφανώς γιατί γι’ αυτήν ήρθε στον πλανήτη ο Χριστός, γι’ αυτήν και για τίποτε άλλο. Θα αντιγράψω όμως λίγες ακόμα λέξεις από τον Πρόλογο της πραγματικά πολύτιμης κατάθεσης του εξαιρετικού αυτού συνάνθρωπου που έχει το τίτλο «Η Διαχείριση της Αγάπης».

«Η αγάπη βέβαια», λέει ο π. Φιλόθεος Φάρος, «δεν είναι συναισθηματισμός, ούτε μόνο συναίσθημα. Ο πυρήνας της αγάπης είναι υπερβατικός.  Η αγάπη είναι ο Θεός. Γι’ αυτό είναι πέρα και πάνω από τις ανθρώπινες δυνατότητες και γι’ αυτό, όταν συντελείται η θεοκτονία, η αγάπη γίνεται ανέφικτη».

Του Άρη Δαβαράκη

Αλλάζει ο Μανωλιός και φορά τα ρούχα του αλλιώς. Όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το περίφημο ΠΑΣΟΚ PLUS  δε γέλασα πια, μου έχει κοπεί, απεναντίας νιώθω διαρκώς και όλο ένα αυξανόμενο σφίξιμο στην καρδιά, θύμωσα, για πολλοστή φορά τα τελευταία δύο χρόνια και να θυμώνεις έναν άνθρωπο που κατά κοινή ομολογία έχει υπομονή γαϊδάρου και δε θυμώνει καθόλου, μα καθόλου εύκολα, ναι , πρέπει να τα έχεις κάνει σαλάτα. Φαντάσου δε να θυμώνεις έναν ολόκληρο λαό, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του, θέλει περίσσια τεχνική, μα πάνω απ’ όλα απαιτεί plus αναισθησία, plus  αλαζονεία, plus άγνοια του τι έχεις προκαλέσει, γιατί είμαι πεπεισμένη πια, βάζω το χέρι μου στη φωτιά,ότι δεν έχουν ιδέα σε τι δεινή οικονομική θέση έχουν φέρει όλοι αυτοί οι μορφωμένοι , με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακα, τον Έλληνα Πολίτη. Τελικά, η πολιτική πρέπει να είναι ένα μείγμα τεχνοκρατισμού και γνήσιας πολιτικής. Το ένα μόνο του ή το άλλο είναι καταστροφικό. Χτες η Νανά Μούσχουρη  έκανε μία δήλωση στην οποία πολλοί αντέδρασαν και απορώ γιατί, τη στιγμή που τα ίδια λέγαμε και εμείς. Δεν κατάλαβα δηλαδή, ποιος κατάντησε τον Έλληνα που είχε φιλότιμο, που ήταν οικογενειάρχης και δουλευταράς , υπηρέτη του δημοσίου; Ποιός τον έκανε να στραφεί στον ατομικισμό και να απαξιώσει τον ανθρωπισμό και τον εθελοντισμό; όλοι πια γνωρίζουμε πολύ καλά. Με τη μόνη διαφορά πως όλα αυτά έπρεπε να τα πει πριν δυο χρόνια, όχι τώρα. Νομίζω πως την πατήσαμε, μαζί σας και εγώ σε τούτο το σημείο: Τα μέσα τεχνηέντως κατηγορούσαν τη μία ή την άλλη επαγγελματική ομάδα με αποτέλεσμα, όταν πια περνούσαν τα μέτρα και δεν άγγιζαν εμάς, να θεωρούμε πως το πρόβλημα θα λυθεί. Δυστυχώς όμως δεν έιναι έτσι. Η ανασφάλεια φορά ξυλοπάπουτσα, παραφράζοντας το γνωστό στίχο του Ρίτσου, χτυπώντας την πόρτα του καθενός μας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό δε χρειαζόμαστε αλλαγές λέξεων, δε χρειαζόμαστε τα ίδια πρόσωπα με άλλα κουστούμια, χρεαζόμαστε λύσεις και επιτέλους ανάληψη ευθυνών. Ο πολίτης, μη νομίζετε, έχει κάνει την αυτοκριτική του και τα έχει βάλει πια πολλές φορές με τις λάθος κινήσεις του παρελθόντος, για τα διακοποδάνεια που είχε πάρει και την υλιστική θεώρηση της ζωής του. Οι πολιτικοί όμως δεν έχουν την  τσίπα να ζητήσουν ούτε ένα συγνώμη και επανασχεδιάζουν με επιτελεία και επικοινωνιολόγους την καινούργια τους plus εικόνα, δείχνοντας για άλλη μία φορά πόσο νυχτωμένοι είναι. 

Φοβάμαι πια πολύ. Φοβάμαι γιατί βλέπω σαφέστατα δείγματα απουσίας του μέσου. Η μεσότης, η Αριστοτελική αρετή, εξαφανίζεται από την κοινωνία. Η μεσαία τάξη αποτελούσε το αντίβαρο ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. όταν εκμηδενίζεις τη μεσαία τάξη δημιουργείς ένα χάσμα με τεράστιες κοινωνικές εκφάνσεις. Νιώθω σαν τον σκύλο, που του πέταξε το αφεντικό του ένα κόκαλο και μετά το παρατάει μόνο του σε ένα μπαλκόνι. Κυρίες και Κύριοι της μεσαίας τάξης, για να μιλήσω με ορισμούς μόδας, μιάς και θεωρούμαι και ελαφρόμυαλη, όσο Λουί Βιτόν αγοράσατε, αγοράσετε. Plus δεν έχει.Και ασφαλώς δεν αποτελεί αξία η τάδε ή η τάδε τσάντα. Εξάλλου για πολλά χρόνια πολλοί και πολλές πίστευαν πως η ξανθιά μπούκλα και το δωδεκάποντο τακούνι σε κάνει άνθρωπο. Όμως, είναι αποτρόπαιο να μου στερείς ως μεσαία τάξη τη δυνατότητα να την αγοράσω, αν θέλω. Θυμήθηκα πως, πριν λίγα χρόνια δημιουργήθηκε ένα χώρος ψυχαγωγίας κλειστός, στον οποίο μπορούσες να μπεις μόνο αν ήσουν μέλος και με ενόχλησε. Βάλε είσοδο πεντακόσια ευρώ αλλά δεν μπορείς να χωρίζεις τους ανθρώπους σε κάστες σε ανθρώπους Plus και μη. ‘Ολο αυτό θα διογκωθεί, ήδη έχω μάθει πως κάποια καταστήματα θα λειτουργούν πλέον έτσι. Θα μπαίνεις με ειδική κάρτα και θα ανήκεις στην κάστα plus. Θα υπάρχουν καταστήματα δυο ταχυτήτων βαθαίνοντας τις ανισότητες και εκτοξεύοντας την οργή. Γιατί, τα πάντα πια λαμβάνουν χώρα χωρίς κριτήρια: με ποια κριτήρια απολύεις, με ποια κριτήρια με πετάς έξω από το μαγαζί σου, με ποια κριτήρια με εντάσσεις στην μία ή στην άλλη κατηγορία. Υποτίθεται πως η κρίση θα αποτελούσε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για ένα ξεκαθάρισμα. Ξεκαθαρισμα όμως με βάση τις γνώσεις, τη συμπεριφορά, την προσπάθεια και όχι το χρήμα για άλλη μία φορά.

Το έχω ξαναπεί. Πάτο δεν έχουμε πιάσει. Θα πιάσουμε, όταν θα πηγαίνουμε πια στο μανάβη και αντί για ένα ολόκληρο καρπούζι θα αγοράζουμε μία φέτα για να τη μοιραστούμε με τον σύντροφό μας.

Δεν έχουμε πιάσει, θα πιάσουμε, όταν πια θα μας έχουν εξουδετερώσει όλους , εκτός από τους φίλους τους και τα συμφέροντά τους.

Ήδη η οσμή του πτώματος της πολιτείας, αρχίζει να μας σπάει τη μύτη.

Μόλις μαζευτούν και τα κοράκια, το μόνο plus , που θα έχει μείνει θα είναι

η απόγνωση…

pics here

Βρίσκεται κάπου

εδώ

2

Για τα καλοκαίρια που θα έρθουν

Πρώτα πρέπει να τσεκάρεις το εισιτήριό σου

εδώ!!!

Βιώνοντας τρομερές αλλαγές καθημερινά και ζώντας  σε μία χώρα που δικαίως ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος είχε αποκαλέσει ένα τεράστιο τρελοκομείο, δε μπορεί παρά να μην τα έχεις χάσει και εσύ λίγο και να ψάχνεσαι παντοιοτρόπως για το τί σου φταίει. Ασφαλώς και σου φταίει το πολιτικό σύστημα , τα media, o εαυτός σου, ο γείτονας, παραμιλάς για το αύριο που δε γνωρίζεις και απορείς, μήπως εσύ δε τα πιάνεις καλά τα πράγματα, μήπως δεν τα αντιλαμβάνεσαι, μήπως κάτι δεν πάει καλά με σένα εντέλει, αφού νιώθεις ότι έχεις διακόσιους πρωθυπουργούς και κανέναν ταυτόχρονα, πως είσαι και δεν είσαι μέσα στην Ε.Ε, πως έχεις και δεν έχεις ευρώ, πως υπάρχουν και δεν υπάρχουν πολιτικοί που κρατούν το λόγο τους, πως πας ή δεν πας καλά. Αναντίρρητα, δε ξέρω τι σκοπό έχει κατά νου η πολιτική σκηνή της χώρας και τι δεν έχει ή μάλλον ναι , έχει να μας τρελάνει, ώστε να κλείσουμε ομαδικώς μία σουίτα στο Δαφνί ή στο Καστρί, ή στο Μαξίμου, το ίδιο κάνει μη νομίζετε.

Έτσι την προηγούμενη Πέμπτη, ο μισός ελληνικός πληθυσμός, ήταν έτοιμος να βγει στους δρόμους να πανηγυρίσει με σημαίες και νταούλια, παρακολουθώντας την ανταρσία κάποιων βουλευτών και υπουργών, έναντι του πρωθυπουργού. Ήταν και δεν ήταν έτοιμος όμως, γιατί ναι μεν το παίζανε σκληροί και αποφασιστικοί, ήταν όμως και δεν ήταν, αφού την επομένη χειροκροτούσαν όλοι με πάθος την ομιλία του πρωθυπουργού στη Βουλή. Μου θύμισαν κάτι γυναικούλες που θέλουν να χωρίσουν τον άνδρα τους, τον βρίζουν, τον περιλούζουν με κοσμητικά και μόλις τις παίρνει τηλέφωνο ο άπιστος του λένε: αγάπη μου, τι να σου μαγειρέψω, γεμιστά που σου αρέσουν;

Από την άλλη η αξιωματική αντιπολίτευση είναι και δεν είναι στο νέο πολιτικό αυτό σχήμα. Και θέλουν να είναι και δε θέλουν. Και θέλουν να υπογράψουν και δε θέλουν. Και θέλουν την Τρόικα και δε τη θέλουν. Τόσο αναποφάσιστη πια δεν είμαι ούτε εγώ, όταν αγοράζω παπούτσια. Και καλά εγώ, που θέλω και δε θέλω το τάδε ζευγάρι και το κακό είναι μικρό, ως αμελητέο, να περιμένει όμως ένας ολόκληρος λαός έναν καινούργιο πρωθυπουργό, τον οποίο δε ξέρει αν θέλει ή αν δε θέλει τόσες μέρες τώρα, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι η κατάσταση είναι φαιδρή, πιο φαιδρή από ποτέ.

Και τελικά σκέφτομαι ποιος είναι και ποιος δεν είναι μεγάλος ηγέτης, τεράστια προσωπικότητα, σε ποιον μπορώ ή δεν μπορώ να ακουμπήσω. Είναι αυτός που αναδεικνύεται μέσα από τις συνθήκες ή αυτός που τις δημιουργεί. Και στην τελική και στις δυο περιπτώσεις, δε βλέπω να διαφαίνεται ένα αντίστοιχος τύπος ανθρώπου, είτε της μία περίπτωσης είτε της άλλης. Το μόνο που βλέπω είναι μία παρακμή που οι εκφάνσεις της αγγίζουν πια όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας και ένα ιδεολογικό σύστημα που είναι και δεν είναι, που θέλει και δε θέλει, που μπορεί και δε μπορεί.

Και τελικά μένει ο πολίτης.

Που και αυτός ο καημενούλης και τι δεν έχει πάθει:

Θέλει αλλαγές και δε θέλει.

Θέλει ασφάλεια και δε θέλει.

Θέλει να ανασάνει και δε μπορεί.

Θέλει να δείξει αλληλλεγύη και δε θέλει ,γιατί στην τελική ο γείτονας να τα βγάζει πέρα και όχι ο ίδιος

Είναι και δεν είναι πολίτης.

Γκρινιάζει  για τον άλλον και στη δική του περίπτωση σφυρίζει αδιάφορα.

Του φταίνει όλα και δε του φταίνε.

Κάπου εκεί είμαι και εγώ. Που δε ξέρω πια τί θέλω και τί όχι.

Τι επικροτώ και τι αποδοκιμάζω. Εν παραδείγματι, χάρηκα για τη μούτζα του μαθητή στην παρέλαση και δε χάρηκα, τα παιδιά οφείλουμε να τα μάθουμε να αγωνίζονται με τη ψήφο , τη σκέψη και το λόγο τους, όχι έτσι. Από την άλλη, να κατακρίνω ένα παιδί που είναι δέκτης  ενός πολιτικού φαρισαϊσμού, συγνώμη δε μπορώ.

Εν κατακλείδι, όταν μία κοινωνία είναι και δεν είναι σύνολο, λειτουργεί και δε λειτουργεί, όταν ένας δημοσιογράφος λαϊκίζει και αυτός που δε λαϊκίζει δεν ακούγεται, όταν ο λαός είναι και δεν είναι και δε ξέρει αύριο τι θα είναι ,μα πάνω απ΄όλα τι θέλει να είναι…σας το ορκίζομαι…αλλά δεν παίρνω και το μέγα όρκο…πάμε κατά διαόλου…ή κατά Δία…ή κατά Βούδα…τι να σας πω…εσείς ξέρετε αλλά μπορεί και όχι!

pic here

ΚΟΙΤΑ ΕΔΩ

LEO VALIANI

Ιστορικός

Οι λέξεις, ειδικά σε εποχή κρίσης, χάνουν πάντα την αξία τους. Διαφθείρονται. Και δε το υποστηρίζω εγώ αυτό, το υποστήριζε ο Θουκυδίδης, κάνοντας λόγο για την φθορά των λέξεων.

Τον τελευταίο καιρό γίνεται επίσης λόγος για τον περιβόητο πατριωτισμό.

Ποιος άραγε είναι πατριώτης, αληθινός, γνήσιος, πραγματικός;

Αναμφισβήτητα, πατριώτης δεν είναι, ακολουθώντας τη συνήθη πρακτική των μαθηματικών, ο μη ενεργός πολίτης. Ο ακαλλιέργητος και ο διεφθαρμένος.

Αυτός που στερείται δημιουργικότητας και τόλμης.

Ο ανεκτικός σε πολιτικές ραδιουργίες και συμφέροντα.

Ο αδιάλλακτος, που το μόνο που γνωρίζει είναι να καταστρατηγεί τα δικαιώματα των άλλων, για να κερδίσει και να υπερασπίσει τα δικά του.

Δεν είναι ο πολιτικός που νομίζει ότι γνωρίζει τα προβλήματα των πολιτών.

Το γεγονός πως βλέπω ακόμα πολιτικούς στην τηλεόραση να προασπίζονται τις ακραίες, κατά κοινή ομολογία  πια θέσεις τους, με κάνει να καταλαβαίνω ότι αναμφισβήτητα είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Αισθάνονται  την οργή αλλά δεν την έχουν νιώσει, καθώς το πολυτελές τους αυτοκίνητο τους μεταφέρει από τη μία υποχρέωση στην άλλη.

Πατριώτης δεν είναι ο πολιτικός που χαρακτηρίζεται από έλλειψη διορατικότητας, πρωτοβουλίας και σωστής διοίκησης.

Πολιτικός είναι αυτός που ξέρει να λέει ΟΧΙ.

Που έχει ηγετικά χαρίσματα σε δύσκολες στιγμές.

Που ο πολίτης νιώθει πως μπορεί να στηριχτεί πάνω του και όχι αυτός στον πολίτη.

Πατριώτης δεν είναι αυτός που γεμίζει ανασφάλεια έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος λαός νιώθει πια, πως οι αγώνες των προγόνων του, οι θυσίες, η πείνα, η δυστυχία των παλαιότερων γενεών πήγαν στράφι για ένα καλύτερο μέλλον.

Φανατικά υπέρμαχη της Ε.Ε. και καθόλου, μα καθόλου ευρωσκεπτίστρια, επιστρέφω στον πατριωτισμό.

Μισώ τον εθνικισμό και ό,τι αυτό γεννάει.

Επιστρέψω στην απαίτηση να ακούω σοβαρό πολιτικό λόγο και όχι κοκκορομαχίες στη βουλή

Η αύξουσα δυσπιστία πια έχει και λόγο έχει και πάτημα.

Το πάτημα που έδωσαν αρχικά πολλοί καναλάρχες, ιδιοκτήτες εφημερίδων και αρθρογράφοι με τα πούρα

που έκαναν λόγο για επανάσταση που στηρίζεται στην καταστροφή της χώρας. Και τώρα, που ο λαός έχει ανάγκη να κραυγάσει, οι ίδιοι αναδιπλώνονται, γιατί αυτό δεν τους ωφέλησε, εξάλλου επανάσταση και ακροαριστερή ιδεολογία με channel ταγιεράκι και Paul Smith κουστούμι δε συνάδουν.

Και τώρα ναι , ο λάος…που δεν ξέρει πως να αντιδράσει ή δε γνωρίζει αν τον ακούει κανείς.

Το πάτημα της αυθάδειας και της κοροϊδίας.

όχι μόνο το αξιομνημόνευτο “λεφτά υπάρχουν”

αλλά και το ότι το βαρέλι έχει πάτο.

Εκεί που άλλοι βλέπουν το τέλος ο πολίτης αντικρύζει τη μαύρη τρύπα του διαστήματος.

Βλέπει μία Ελλάδα που χάνει έδαφος

που αφήνειν τα παιδιά να σαπίζουν στο κέντρο βουτηγμένα στα ναρκωτικά, τα σχολεία χωρίς βιβλία και την αβεβαιότητα στο ζενίθ.

Ναι, το ξαναλέω, η χώρα μαστίζεται από μία πανθομολογούμενη κρίση.

Έχει ανάγκη να ακουστεί η φωνή του απλού ανθρώπου, να ακουστεί η ανασφάλειά του και ο φόβος του για το μέλλον.

Όσα και να γράψει κανείς, ο φόβος, η αγωνία, η ανασφάλεια, ο κίνδυνος, το καρδιοχτύπι, δεν αποτυπώνονται στο χαρτί, δε μπορούν να ακουστούν.

Για αυτό ίσως, η Ιστορία, όσο και να επαναλαμβάνεται ή όσο και να διαβάζεται

δεν αποτυπώνει το συναίσθημα.

Το συναίσθημα το αποτυπώνει η λογοτεχνία και η ποίηση και τα συναισθήματα είναι κοινά.

Κοινά με τις απογοητεύεσεις που ένιωσαν οι Έλληνες μετά την κατάρρευση των αξιών και  της Μεγάλης Ιδέας, στον Εμφύλιο, στην δικτατορία και εν γένει σε όλες τις δύσκολες περιόδους αυτής της πολύπαθης πατρίδας.

Αυτό που δε γνωρίζουν οι απανταχού πατριώτες είναι πως ο ελληνικός λαός και ο κάθε λαός θα ανεχόταν την πείνα, τα κουρέματα και τα ξυρίσματα,

αν ένιωθε ότι δε του καταγκρεμιζόταν ο εγωισμός και η αξιοπρέπεια του.

Αν δεν ένιωθε τόσες τύψεις  για το σύστημα που τυφλά υπηρέτησε

αν δεν ένιωθε ντροπή που τώρα, έστω και αργά αλλά τώρα, θυμήθηκε τον περίφημο πατριωτισμό του.

Αν δεν ένιωθε ότι είναι θεατής σε ένα έργο πολυπαιγμένο μέσα στην ιστορία και προσχεδιασμένο εδώ και καιρό.

Αργά για δάκρυα πατριώτη.

Η Γερμανία κάνει το ίδιο πράγμα που έκανε και ο Χίτλερ στο β παγκόσμιο πόλεμο.

Μας παίρνει τα πάντα , μόνο που δε χρησιμοποιεί όπλα.

Όσο για τις εκλογές;

Ναι, να γίνουν. Και εκεί θα φανεί η δύναμη όλων μας.

Σαν τον γιατρό που τον τρέχεις στα δικαστήρια, γιατί αντί να σε μετατρέψει σε πρίγκηπα σε μετέτρεψε σε βάτραχο,

 και τώρα σου λέει: επέλεξε με ξανά και θα σου διορθώσω το μάτι και τη μύτη και το στόμα

έτσι και εγώ και εσύ και όλοι μας

αν επιλέξουμε πάλι οποιονδήποτε από αυτό το σύστημα που καταρρέει

είμαστε άξιοι της μοίρας μας

για την μουμιοποίηση που θα επέλθει.

Ακούς ρε πατριώτη;

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ
του Κωστή Παλαμά

απόσπασμα από τον Προφητικό

Μες τις παινεμένες χώρες, Χώρα
παινεμένη, θα ‘ρθει κι η ώρα,
και θα πέσεις, κι από σέν’ απάνου η Φήμη
το στερνό το σάλπισμά της θα σαλπίσει
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση.
Πάει το ψήλος σου, το χτίσμα σου συντρίμι.
Θα ‘ρθει κι η ώρα• εσένα ήταν ο δρόμος
σε βοριά κι ανατολή, νοτιά και δύση,
σαν το δρόμο του ήλιου• γέρνεις• όμως
το πρωί για σε δε θα γυρίσει.
Και θα σβήσεις καθώς σβήνουνε λιβάδια
από μάισσες φυτρωμένα με γητειές•
πιο αλαφρά του περασμού σου τα σημάδια
κι από τις δροσοσταλαματιές•
θα σε κλαιν’ τα κλαψοπούλια στ’ αχνά βράδια
και στα μνήματα οι κλωνόγυρτες ιτιές.
……………………………………………
Και θα φύγεις κι απ’ το σάπιο το κορμί,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα,
και δε θά’ βρει το κορμί μια σπιθαμή
μες στη γη για να την κάμει μνήμα,
κι άθαφτο θα μείνει το ψοφίμι,
να το φάνε τα σκυλιά και τα ερπετά,
κι ο Καιρός μέσα στους γύρους του τη μνήμη
κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θα βαστά.
Όσο να σε λυπηθεί της αγάπης ο Θεός,
και να ξημερώσει μιαν αυγή,
και να σε καλέσει ο λυτρωμός,
ω Ψυχή παραδαρμένη από το κρίμα!
Και θ’ ακούσεις τη φωνή του λυτρωτή,
θα γθυθείς της αμαρτίας το ντύμα,
και ξανά κυβερνημένη κι αλαφρή,
θα σαλέψεις σαν τη χλόη, σαν το πουλί,
σαν το κόρφο το γυναικείο,
σαν το κύμα,
και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα,
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
Τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!

pics here